Een eigen huis in Brazilië


Vandaag een belangrijke stap gezet in de bestendiging van mijn verblijf in Brazilië: ik ben de eigenaar geworden van een huis! Een hele tijd geleden al had ik de eerste stappen op de weg hier naartoe gezet. Een makelaar met een te vlotte babbel liet me een huis zien dat er op zichzelf aantrekkelijk uitzag, maar waarbij ik toch verschillende bezwaren voelde. Niet alleen leek de prijs me aan de pittige kant, het was ook een huis met grote vochtproblemen (dat kende ik al uit Utrecht), het lag in een laag deel van de stad (met het risico van wateroverlast) en vlak naast een nieuw openluchtpodium, wat me geen garantie voor rustige avonden leek.
Daarna kreeg ik een huis aangeboden op een wat gunstiger punt, in een rustige buurt, letterlijk en figuurlijk op behoorlijk niveau en mooi gebouwd en ingedeeld. Maar het waren twee huizen: een boven- en een benedenwoning, door de eigenaar gebouwd voor zijn eigen gezin en voor zijn bejaarde moeder. Het leek me geen goed idee een gok te wagen met wie het huis boven of beneden mij zou kopen en dus zag ik ook van die mogelijkheid af.
Maanden geleden belde de makelaar opnieuw op. Hij wilde me maar liefst drie woningen laten zien. Het tweede en derde huis vielen onmiddellijk af, maar ik kreeg vrijwel meteen een warm gevoel bij het eerste huis. Dat gevoel werd bestendigd bij een tweede bezoek en na nog een paar nachtjes slapen besloot ik een bod te doen. Naar mijn idee denken de huiseigenaren in Mariana zich rijk door te hoge prijzen te vragen voor hun huizen; daarom begon ik wat aan de lage kant. De makelaar kwam na een paar dagen terug met een prijs die ik wel wilde betalen. Ik had ongetwijfeld nog wat moeten zakken, maar ik dacht: laat ik geen tijd verliezen en dus zei ik ja.
Huis gekocht! Huis gekocht? Ik tekende een ‘voornemen tot koop en verkoop van een woning’ en dat werd dezelfde dag naar de verkopers gestuurd, die inmiddels op ruim vijfhonderd kilometer van Mariana wonen. Na een week aan de bel getrokken bij de makelaar, die me een paar dagen later kwam ophalen voor een bezoek aan zijn kantoor. Er was een misverstand opgetreden doordat een secretaresse de eigenaar mijn bod had doorgebeld zonder te vertellen dat de makelaarscourtage er nog vanaf ging. Ik zei: daar had je toch een contract voor? Maar zo werkt dat hier niet.
Ik hield mijn poot stijf en bleef bij mijn prijs. Een paar dagen later was het de vrouw van de verkoper die erop stond dat het bedrag helemaal op hun rekening zou komen. Ik hield mijn poot stijf en bleef bij mijn prijs. Op een zaterdagochtend kwam de makelaar een espresso drinken. Ik vertelde hem dat ik volgens mij een mooie prijs had geboden, wat hij beaamde, dat er in Mariana genoeg andere huizen te koop stonden, wat hij beaamde, en dat ik niet aan Mariana zelf was gebonden, wat hij eveneens beaamde.
Toen werd het kerst en hoorde ik niets meer. Braziliaanse en Nederlandse vrienden zeiden: ga niet door de knieën, ze komen er wel op terug.
Dat dacht ik ook, maar het bleef stil en ik buurtte eens bij een andere makelaar. (Naderhand bekroop me de gedachte dat de makelaars hier elkaar misschien wel informeren over hun klantcontacten.) Toen ik dacht: ze wachten op een andere koper die hoger gaat, belde de makelaar me ineens weer op, dat hij me kwam ophalen voor een bezoek aan zijn kantoor. Na een paar weken wachten waren de verkopers (en ongetwijfeld de makelaar zelf) tot de conclusie gekomen dat ze op mijn bod moesten ingaan. Zo ben ik vandaag de eigenaar geworden van een Braziliaans huis waar ik over ongeveer een maand met heel veel plezier zal gaan wonen.

Wat ik van deze geschiedenis heb geleerd is dat Brazilianen het idee koesteren dat gringo’s, zoals buitenlanders hier worden genoemd, over oneindige hoeveelheden geld beschikken. Alsof er in hun paradijs een boom staat waar ze de bankbiljetten vanaf kunnen plukken, alsof ze zich kunnen omdraaien naar een kraan die onophoudelijk euro’s laat stromen. Misschien heb ik de Marianenses, de bewoners van Mariana, geleerd dat ze daar niet eindeloos op kunnen rekenen.

Verder is me duidelijk geworden dat ook hier de klant van de makelaar koning is tot hij zijn handtekening heeft gezet. Zodra ik mijn aanbetaling van twintig procent had gedaan, was het ook met de service gedaan. Maar mijn plezier in dat huis heeft gelukkig helemaal niets meer met de makelaar van doen.

Op de foto het vooraanzicht van het huis, met de cocosboom en daarachter de bananenbomen waaronder ik binnenkort ga ontbijten, lunchen en de avondmaaltijd gebruiken.

4 gedachten over “Een eigen huis in Brazilië”

  1. Dat is natuurlijk een warme felicitatie waard! Weliswaar zat het passeren van de akte er aan te komen, toch is het altijd een opluchting als de handtekeningen gezet zijn. Zeker in Brazilië, zoals jouw ervaring al aangeeft.

    Proficiat dus! En nu bekennen: was het champagne of een caipirinha dat je erop gedronken hebt!

  2. Beste Bert! Dank voor je felicitaties. Het was inderdaad een echte opluchting.
    En wat je vraag betreft: champagne had ik niet in huis, een caipirinha zat er ook niet in. Maar ik heb Duas Gotas genomen, de cachaça die ik met mijn vriend Augusto dronk; en die smaakte niet alleen uitstekend, hij riep ook mooie herinneringen op. Ik denk dat morgen de caipirinha aan de beurt is 😉

  3. Van harte!! Je ziet maar een klein deel op de foto, maar het ziet er prachtig uit! Wat een leuk vooruitzicht om straks op je eigen terrasje, onder een palmboom, van je ontbijtje en je krantje te genieten!

    PARABÉNS!!

Laat een reactie achter op Constant(ino) Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *