Categoriearchief: Natuur

Een andere Braziliaanse gast

Dit aapje (macaco in het Braziliaans, of macaquinho, als het klein is) kwam ik tegen op de Pão de Açucar, het Suikerbrood, in Rio de Janeiro.  Het is een diersoort die daar eigenlijk helemaal niet thuishoort. Een aantal jaren kwam je ze er niet meer tegen, kennelijk omdat ze waren ‘verbannen’. Maar tijdens een bezoek aan het Suikerbrood in 2016 waren ze er weer. Wel waren er informatieborden geplaatst waarop te lezen valt dat deze apen er eigenlijk niet horen, dat ze schade kunnen toebrengen aan de natuur en dat je ze daarom beter niet kunt voeren. Leuk zijn ze wel. Het is prachtig om hun acrobatische toeren van heel dichtbij te kunnen gadeslaan. En die wijd-uitstaande pluimen aan weerszijden van hun kop maken een foto meer dan waard.

Klik op de foto om hem groter te zien.

Braziliaanse gast

Ha, een papegaai! In het Braziliaans heet hij maitaca of maritaca. Bijna dagelijks houdt een paartje een praatsessie in onze cocosboom. Zo’n gesprek levert een bijna hels kabaal op. Je vraagt je af waarom het zo luid moet, terwijl ze vlak bij elkaar zitten. Af en toe wordt er van afstand door een ander stel op gereageerd.
Deze maitaca kwam een keer bij ons op bezoek. Hij streek neer op de voedertafel en je kon zien dat hij was gekortwiekt, want hij fladderde over kleinere afstanden. De buren kenden hem niet, maar de volgende middag kwam een achterbuurvrouw hem ophalen. Hij woonde bij haar en had kennelijk zin in een uitstapje gehad.

De maitacas wonen hier vaak bij mensen thuis, ook omdat ze het wel plezierig vinden als ze alles op een presenteerblaadje krijgen aangeboden.

Klik op de foto om hem groter te zien..

Santa Quitéria

Op vijftig kilometer van Mariana MG, waar ik woon, ligt een heel klein historisch stadje met de naam Catas Altas. Dat betekent zoiets als de ‘hoge groeven’. Catas Altas is in de regel heel stil, behalve als er het een of andere festival is. Zo is er eenmaal per jaar een wijnfestival, want in Catas Altas wordt onder andere wijn gemaakt van jabuticába, een soort kers die direct op de boomstam groeit. Als de jabuticába rijp is, staan er verkopers bij de verkeersdrempels op de doorgaande wegen. Het is een heerlijke, zoetige vrucht.
Catas Altas mag klein zijn, dat verhindert niet dat er een grote kerk is te vinden. Daarnaast ontdekte ik jaren geleden deze kleine kapelachtige kerk van Santa Quitéria. Ik heb hem nog nooit open gezien.
Over Santa Quitéria las ik dat ze een jonge martelares was die van haar vader moest trouwen, maar daar geen zin in had. Ze schijnt te zijn geboren in het jaar 120 van onze jaartelling en haar dag is 22 mei, de dag na mijn verjaardag.
Op het enorme houten kruis zie je naast elkaar nesten van de João de barro, ‘modderjan’ op zijn Nederlands. Het zijn kunstige metselwerkjes. Op internet zijn verschillende video’s te vinden; op deze zie je een paartje hard aan het werk. Mede door de muziek is deze video me dierbaar.

Klik op de foto en je krijgt hem groter te zien.

In de Pyreneeën

Al mijn hele leven lang fascineren bergen me. Hier was ik aan de zuidkant van de Pyreneeën, in Noord-oost Spanje dus. Het was een vaak heel droog, knoestig en stekelig landschap. Op vlakkere plateaus waren amandel- of olijfbomen geplant. Vanaf een afstandje en een hoger standpunt kon je vaak goed zien dat er noeste arbeid voor nodig was geweest om de grond geschikt te maken en te houden.

Klik op de foto om hem groter te  zien.

Eerste dag uit het nest

Deze jonge kolibri wilde het nest verlaten toen zijn broertje of zusje was uitgevlogen. Maar kennelijk was hij een beetje te vroeg, want hij kwam op de stoep terecht en kon daar alleen af en toe een beetje rondkrabbelen. De moeder was in de buurt en wachtte, zo te zien, zenuwachtig af of haar jong omhoog zou kunnen vliegen. ‘s Avonds zat hij nog op de tegels. We haalden hem naar binnen, zetten hem in een doosje, met een watje met suiker vlak bij zijn snaveltje, en gaven hem een plaatsje in de hoek van de kamer. De volgende ochtend was hij uit het doosje gekomen en we zetten hem weer in de zon op de stoep. Vrijwel meteen kwam de moeder met eten. Wat later fladderde ons gastje eerst op een borstwering en vervolgens naar de dakgoot; nog wat later was hij verdwenen.
Wat een prachtvogeltje, zo’n beija-flor-tesoura, in het Engels Swallow-tailed hummingbird. Dat tesoura in zijn naam slaat op zijn schaarvormige staart. Maar die zie je pas als hij groter groeit.

Klik op de foto om hem groter te bewonderen.