Memorie 22: Een minder donkere zijde van de armoe

Laatst schreef ik over de stille armoe in het huis van mijn ouders. Dat was niet gemakkelijk, vooral voor mijn ouders zelf die ervoor verantwoordelijk waren het gezinsleven zo goed en zo kwaad als het ging in stand te houden.

Maar naderhand realiseerde ik me dat er ook een minder donkere zijde aan de armoe had gezeten. Als er in huis iets kapot ging, probeerden we het eerst zelf te repareren. En mijn vader was er een meester in noodreparaties te verzinnen. Ging er een zekering kapot – we hadden toen alleen nog maar van die porceleinen ‘kaarsjes’, met aan de onderkant een gekleurde afsluiting die aangaf welke belasting de zekering aankon – dan repareerden we die met één of twee koperdraadjes uit een oud snoer. Daarmee werd de metalen bovenkant verbonden met het gat waar het gekleurde dopje uit was gevallen en zo staken we de zekering terug, op hoop van zegen. Later begreep ik dat het ‘levensgevaarlijk’ had kunnen zijn. Maar bij ons werkte het goed en ik herinner me niet dat er ooit een ongeluk mee is gebeurd. De gereedschapskist lag dan ook vol met eindjes verlengsnoer.

Mijn vader leerde mij hoe ik een steker aan een verlengsnoer kon vervangen, hoe een kapot stopcontact te repareren, hoe een lekke fietsband te plakken, hoe een band te vervangen, hoe een fietsketting te smeren en hoe de bougie van zijn motorfiets schoon te maken of een verstopt benzinefilter open te blazen.

Het was mij toen al opgevallen dat de weinig bemiddelde collega’s van mijn vader vaak ook ‘handige jongens’ waren, creatievelingen, goede knutselaars en soms ook handige ritselaars.

5 gedachten over “Memorie 22: Een minder donkere zijde van de armoe”

  1. Bij ons, in het grote gezin, moest ook zuinig geleefd worden, en inventief omgegaan met kleine defecten.
    En zo leerden we zelf ook creatief oplossingen te bedenken, en keken mee hoe doeltreffende reparaties werden verricht.
    Ik heb daar zeker veel van geleerd! 🙂

    Mooie bijdrage!

  2. Mijn moeder was met haar huishoudelijke begaafdheid ook de technische “man” in huis. Als mijn vader driemaal het spijkertje had laten vallen, waarmee een schilderijtje moest worden opgehangen, hoor ik mijn moeder nog zeggen “Gif mar hier, Herman, dan doe ik ‘t wel”. Ben op de hoogte van de voordelen van zelf de dingen doen, profiteer schandelijk van het gemak van een welvaartsmaatschappij en de feministische golven heb ik niet nodig gehad om alle respect voor vrouwen te hebben!

  3. prachtig, die creativiteit (en fijn dat er geen ongelukken zijn gebeurd :).
    soms ben ik een beetje weemoedig door alle huidige luxe/mogelijkheden. Een rits in een kinderspijkerbroek laten repareren, kost al gauw net zoveel als een nieuwe kopen. Niet goed voor je milieubewustheid..

    1. In Brazilië, waar ik nu bijna vier jaar woon, viel me aanvankelijk op dat er zo veel werd gerepareerd dat in Nederland al zou zijn afgeschreven. Maar als ik het goed zie, begint dat hier ook al een beetje te veranderen. Gedeeltelijk doordat mensen zich eerder iets nieuws kunnen permitteren, gedeeltelijk doordat de prijzen voor (hand)arbeid hier in hoog tempo aan het stijgen zijn.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.