Memorie 38: Gruizenstraat

Sittard, Klein Venetië
Sittard, Klein Venetië

Tegenwoordig, heb ik begrepen, is de Gruizenstraat in het Sittardse centrum een tamelijk chique straat. Vroeger was dat anders: het was een beetje een onderkruipsel in de binnenstad, vooral bekend bij de leden van de Hervormde Gemeente die er ter kerke gingen in wat vroeger een schuilkerk was geweest, die dan ook goed verstopt was. Naast de kerk stond een ‘verenigingsgebouw’, waar we ook nog enige tijd naar school gingen toen de Gustav Hoeferschool voor militaire doeleinden was gevorderd.

Een beetje meer allure had de andere kant van de kerk, gelegen aan een beek. Op oude ansichtkaarten (zie de foto) kreeg het buurtje de naam Klein Venetië, maar dat wekte een indruk die niet met de werkelijkheid overeenkwam.

De Gruizenstraat kon je gerust een volksbuurtje noemen. Het enige opvallende gebouw was Den Tempel, aan het einde van het straatje. Wat daar in die tijd gevestigd was, weet ik niet meer. Ik meen me te herinneren dat het zoiets als een stadsboerderij was. Heel veel later bleek er een sjiek restaurant te zijn gekomen.

In ‘mijn’ tijd, tussen 1942 en 1956, was het dus anders. Ik herinner me dat we na de zondagse kerkdienst op straat stonden te wachten tot mijn vader klaar was en met ons naar huis zou wandelen. Daarvóór hadden we in de consistoriekamer geholpen met de collecteopbrengst te tellen. Ik ruimde ook wel requisieten van de kerkdiensten op. Dat kwam me een keer op een standje van mijn vader te staan toen ik een restant van de avondmaalswijn uit de zilveren kan teruggoot in de fles. Omdat de wijn in de kan was gezegend, mocht die helemaal niet meer terug in de fles; dat heb ik goed onthouden.

Tijdens het wachten in de Gruizenstraat zag ik voor het eerst van mijn leven twee honden die na het bedrijven van de liefde aan elkaar geplakt waren gebleven. De overbuurman van de kerk liet een afwasteil met water komen en met een enorme plens scheidde hij reu en teef.

Naast de ingang van de kerk stond het modernste bouwsel van de Gruizenstraat, een garagebox met een stalen kanteldeur. In de rechter bovenhoek stond geschilderd: Verboden te wateren. Een klasgenoot keek er eens naar, trok een krijtje uit zijn zak en liet een ander met gevouwen handen als trapje fungeren. Toen schreef hij onder het verbod: Zo hoog komen we niet eens!!!

Triviale, maar desalniettemin dierbare herinneringen.

Marijke Geilen van de Vereniging Sittards Verleden stuurde mij een link naar een korte TV-uitzending over de restauratie van het ‘Gruizenkerkje’, zoals het tegenwoordig wordt genoemd.

8 gedachten over “Memorie 38: Gruizenstraat”

  1. soms konden we niet eens over het bruggetje bij de kerk komen door hoog water.
    vader heeft ooit onderweg naar de kerk een poesje gered uit dat waterrad net voor het bruggetje.
    toen moesten wij rennen om thuis een droge en schone pantalon te halen.
    het poesje is toen naar de familie Aleman mee gegaan na de kerkdienst 🙂

    dat hoog water was dus niet dat van jouw klasgenoot!

  2. Mooi is dat, een domineesgezin middenin in RK-Limburg.
    Dat moet een bijzondere jeugd geweest zijn, in een soort enclave.
    Nu haast niet meer voor te stellen, die afstand tussen gristenen en papen
    (sorry, maar zo noemden we ze thuis, in de verzuilde oudheid).

  3. kleine herinneringen …. met ouder worden steeds dierbaarder…. bij mij nu vaak een ‘keten’: één herinnering roept achter elkaar andere op.

  4. Dear Constantinoc,,,,,,, peace be with you. Let me introduce mysellf: I am Kurnia Dani, I am a Christian Sundanesse person, live in Bogor, West Java Indonesia. I am a member of Sundanesse Christian Church (Gereja Kristen Pasundan) in Bogor, one of the Sundanesse Congregations that first showered by NZV during 1800 – 1940. I am glad to know that you are one of Coolsma’s grandchildren, the man whom I am interested to know further about him. I am now a member of a team who committed to rerwrite the history of Cristianity in Bogor. We are sure that talking about missionary movement in Bogor, we must first recognizing each of those who worked in Bogor, spreading the Good News. Wiould you mind if I can keep communicating with you, through email. or any other media available, for I realize that I need much more information about the work of Coolsma, especially in Bogor city. Thank you very much…

    Blessings…..

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.