Memorie 49: Mijn heerlijk geheugen

BrilkoordHet meeste van wat ik hier heb geschreven kwam uit mijn geheugen. Naarmate ik ouder ben geworden, ben ik me meer en meer gaan verbazen over hoe ons geheugen werkt. En op mijn vragen daarover krijg ik maar zelden een afdoend antwoord. Dat hoéft ook niet. Vaak put ik al genoeg genoegen uit de vragen die bij me worden opgeroepen, vooral uit het feit dat mijn geheugen mij plotseling aan dingen herinnert waarvan ik niet wist dat ze in mijn geheugen zaten. En uit de associaties die geuren, geluiden en beelden kunnen oproepen of hoe de ene herinnering onvermoede laadjes open trekt in mijn geheugen. Soms denk ik: wij herinneren ons vermoedelijk alles of vrijwel alles wat er in ons leven is gebeurd; alleen herinneren we ons niet dát we het ons herinneren en wáár we het moeten zoeken.
Vandaag gebeurde er weer zoiets dat de vraag bij me oproept hoe het eigenlijk werkt, zonder dat ik het antwoord wist te vinden.
Sedert mijn staaroperaties hoef ik niet meer de hele dag met een bril op mijn neus te lopen. Maar bij het lezen van een boek, het computerscherm en dergelijke kan ik een leesbril niet missen. De bril moet dus eigenlijk altijd onder handbereik zijn. Helaas valt hij vaak uit mijn borstzakje of uit de boord van mijn hemd. Daardoor herinnerde ik mij dat ik vroeger een koordje gebruikte om de bril op mijn borst te laten bengelen. Ik wist dat ik er een had meegenomen naar Brazilië, maar ik had het nog nooit gebruikt en wist niet waar ik moest zoeken. Ik keek in de stapels en tussen de rommel op mijn schrijftafel, inspecteerde alle laadjes van een ladenblok en gaf het toen even op. Maar mijn geheugen bleek door te werken en ineens zei de Stem van Mijn Geheugen: kijk eens in de laadjes van de kast in de logeerkamer. En waarachtig, in de tweede lade zag ik het brillekoord liggen. Het is toch fantastisch dat het geheugen dat voor me heeft onthouden en het, als je het maar even de tijd geeft, voor je paraat heeft. Ik vind het echt elke keer opnieuw een wonder.

 

16 gedachten over “Memorie 49: Mijn heerlijk geheugen”

  1. Vanmorgen herinnerde ik ineens in een gesprek uitgebeid met een oudere smerende Zuidzorgster dat wij beiden warempel nooit met andere geslacht onderwijs kregen…en durfden we ons bovendien zelfs te verwonderen dat we het er in ons huwelijksleven en met (verlengde) gezinnen op onze manier het er toch best goed van hebben afgebracht!

  2. Intrigerend, fascinerend inderdaad. Een aardig (populariserend) boek over deze processen is ‘Het slimme onbewuste’ door Ap Dijksterhuis, Bert Bakker, Amsterdam, 2008. Wat duizelingwekkend veel wordt er door ons brein ongemerkt gewerkt … een andere ‘Stille Kracht’….

    1. Was het deze Dijksterhuis van wie ik eens las dat hij betoogde dat mensen de belangrijkste beslissingen vaak in hun slaap nemen? Zoals ik op een ochtend wakker werd en dacht: nu weet ik het zeker, ik ga emigreren naar Brazilië.

  3. Feest van herkenning Constant, en dan ben ik pas 66…
    Binnenkort ga ik ook ‘op’ voor staar in het Oogziekenhuis, gehoorapparaatjes heb ik al en mijn geheugen staat in boekjes, digitale notities, things-to-do lijstjes enz met losse blaadjes ben ik maar gestopt.
    lekker he, ouder worden!!!!
    groet.

  4. Als een olifant weet ik mij vaak veel te herinneren.
    Toch vraag ik mij al weer iets langer af waar mijn computerbril is gebleven.
    Mijn leesbril zit gelukkig samengesteld in mijn gewone bril.

    Zonder mijn bril zou ik niets zijn.

    Mooi verhaal, met plezier gelezen.

    Vriendelijke groet,

  5. Mooi, die lofzang op het (eigen) geheugen.
    Twee voorvallen: de vorige week zit ik bij een uitvoering van Ein Deutsches Requiem in de Groninger Nieuwe Kerk. Aan de andere kant van het gangpad zit een vrouw die ik meende te herkennen. Maar hoe heet ze ook weer…..?? Ik achtte mijzelf kansloos, na zo’n 35 jaar….. Tien minuten later komt de naam Lieneke van der Woude omhoog. Die naam zwerft kennelijk op een celletje gekerfd ergens rond in “het brein” en opeens is het contact met dat celletje hersteld. (Mocht Lieneke googelend op haar naam hier terecht komen: “Hallo Lieneke!” Wat? Ben jij daar toen niet geweest? Dan was dat iemand die erg op jou leek… Maar: jouw naam kwam na een tijdje wel ineens bij mij op!)
    Ruim 20 jaar geleden fietste ik van Nes naar Hollum (Ameland). Ik herinnerde mij dat de vuurtoren in de dorpskern staat, omringd door huizen. De beelden waren zo duidelijk als op een foto. Ik was geschokt dat de situatie totaal anders was: die toren staat een eind buiten Hollum, torent op uit het bos. Ik was geschokt- dat herinner ik mij nu nog heel goed. Onze Groninger “geheugenkundige” Douwe Draaisma zegt ergens: “Het geheugen is een dampend regenwoud”; jij woont dichterbij dat woud dan ik, als er nog iets van over is? Bijzonder dat jij in dat dampende bos jouw brillekoordje terug vond!!

    1. Dank voor je reactie, Fop. Mocht Lieneke reageren, dan hoor ik het natuurlijk wel graag.
      Overigens herken ik ook jouw ervaring. Zo herinnerde ik mij een scène uit een film (ik weet helaas niet meer welke) die veel indruk op mij had gemaakt en die daarom een echt dierbare herinnering was. Jaren later zag ik die film opnieuw, ik zat te wachten op die scène – maar hij bleek niet in die film te zitten. Had ik me het (letterlijk) verbeeld?
      Hetzelfde gebeurde me eens op vakantie in Frankrijk. Ik wist precies waar en op welke muur ik een jaar eerder een opvallende afbeelding had gezien. Je begrijpt het al: het bleek in een ander stadje, weliswaar aan dezelfde doorgaande weg, te zijn.
      En ten slotte: het regenwoud. Zelfs in mijn woonplaats en de naaste omgeving zijn er nog stukken van te vinden. Maar het zijn snippertjes. En met het Amazonewoud schijnt het echt slecht te gaan. Recent las ik dat het kappen een aantal jaren minder snel was gegaan (en dat wordt dan al als winst gezien!), maar nu schijnt het weer hard te gaan. Geld is voor heel wat mensen belangrijker dan een toekomst voor de wereld en voor wat daarop nog leeft.

  6. Over het geheugen blijf ik me soms verbazen. Vooral dat van mezelf dan omdat het een kleine kwetsuur heeft opgelopen, maar zich zo nu en dan toch weet te herstellen.
    Bijvoorbeeld door geuren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.