Tagarchief: Zekering

Memorie 22: Een minder donkere zijde van de armoe

Laatst schreef ik over de stille armoe in het huis van mijn ouders. Dat was niet gemakkelijk, vooral voor mijn ouders zelf die ervoor verantwoordelijk waren het gezinsleven zo goed en zo kwaad als het ging in stand te houden.

Maar naderhand realiseerde ik me dat er ook een minder donkere zijde aan de armoe had gezeten. Als er in huis iets kapot ging, probeerden we het eerst zelf te repareren. En mijn vader was er een meester in noodreparaties te verzinnen. Ging er een zekering kapot – we hadden toen alleen nog maar van die porceleinen ‘kaarsjes’, met aan de onderkant een gekleurde afsluiting die aangaf welke belasting de zekering aankon – dan repareerden we die met één of twee koperdraadjes uit een oud snoer. Daarmee werd de metalen bovenkant verbonden met het gat waar het gekleurde dopje uit was gevallen en zo staken we de zekering terug, op hoop van zegen. Later begreep ik dat het ‘levensgevaarlijk’ had kunnen zijn. Maar bij ons werkte het goed en ik herinner me niet dat er ooit een ongeluk mee is gebeurd. De gereedschapskist lag dan ook vol met eindjes verlengsnoer.

Mijn vader leerde mij hoe ik een steker aan een verlengsnoer kon vervangen, hoe een kapot stopcontact te repareren, hoe een lekke fietsband te plakken, hoe een band te vervangen, hoe een fietsketting te smeren en hoe de bougie van zijn motorfiets schoon te maken of een verstopt benzinefilter open te blazen.

Het was mij toen al opgevallen dat de weinig bemiddelde collega’s van mijn vader vaak ook ‘handige jongens’ waren, creatievelingen, goede knutselaars en soms ook handige ritselaars.